Bölüm 3: Sistem Uyanıyor

Sung Jinwoo, dar hastane odasının tavanına bakarken sağ elini yumruk yapıp açıyordu. Vücudundaki her kemik, her kas lifi hâlâ ağrıyordu ama bu ağrı, bir hafta önce çift zindanda hissettiği o ölümcül soğukluktan çok farklıydı. O zaman ölümün eşiğindeydi. Şimdi ise... bir şey değişmişti.

"F seviye avcı," diye mırıldandı kendi kendine, sesinde acı bir gülümseme vardı. "F seviye avcı bile ölmeden döner mi sanki."

Kapı hafifçe tıklandı ve içeri Woo Jinchul girdi — Ulusal Avcı Birliği'nden araştırma ekibi başkanı, keskin bakışlı, her zaman bir şeyler arayan gözlerle etrafı tarayan adam.

"Sung Jinwoo-ssi," dedi Jinchul, sesi resmi ama merakla dolu. "Nasıl hissediyorsunuz?"

"Yaşıyorum," dedi Jinwoo kısaca. "Bu bile bir mucize sayılır sanırım."

Jinchul, elindeki tableti kontrol etti. "Zindandan sağ çıkan tek kişi sizsiniz. Diğer sekiz avcı..." Sözünü tamamlamadı, tamamlamasına da gerek yoktu. Jinwoo'nun gözünün önünde o karanlık odanın görüntüsü canlanıverdi — devasa taş heykeller, çığlıklar, ve o beyaz ışıkla dolu gizemli sunak.

"Bir şey mi oldu bana orada?" diye sordu Jinwoo, sesi biraz titrek çıktı. "Kendimi... farklı hissediyorum."

Jinchul kaşlarını çattı. "Farklı derken?"

Jinwoo cevap vermeden önce gözlerini kapattı. O anı hatırlamaya çalıştı — sunağın önünde diz çöktüğü, ellerini birleştirip yalvardığı o an. *Bana bir şans ver,* demişti içinden, çaresizlik içinde. *Sadece bir şans daha.*

Ve sonra, gözlerinin önünde beliren o mavi ekran...

[Sistem etkinleştirildi]

Jinwoo'nun gözleri birden büyüdü. Kalp atışı hızlandı. Hastane odasının sessizliğinde, sadece kendisinin görebildiği bir pencere açılmıştı havada — soğuk, mavi ışıltılı, tuhaf harflerle dolu bir ekran.

**[Uyarı: Sistem sahibi bilinç kazandı.]**

**[Durum kontrolü yapılıyor...]**

"Ne— ne bu?" Jinwoo dudaklarını kıpırdattı ama sesi çıkmadı, sadece nefesi hızlandı.

Jinchul, onun tuhaf ifadesini fark etti. "Sung Jinwoo-ssi? İyi misiniz?"

Jinwoo elini kaldırdı, sanki havadaki bir şeyi işaret eder gibi. Ama Jinchul'un gözünde orada hiçbir şey yoktu. Sadece boş hava.

"Bir şey... görüyorum," dedi Jinwoo, sesi fısıltı gibiydi.

**[İsim: Sung Jinwoo]**

**[Seviye: 1]**

**[Sınıf: Yok]**

**[Meslek: Avcı]**

**[Unvan: Yok]**

Jinwoo'nun nefesi kesildi. Seviye 1 mi? Ama o bir avcıydı — üstelik F seviyeydi, sistemin dışında, oyun mekaniği olmayan bir dünyada yaşıyordu. Avcıların seviyeleri E'den S'ye kadar sabit dereceler halindeydi, sayısal bir seviye değildi bu.

"Ben..." Jinwoo boğazını temizledi. "Bir sistem görüyorum. Ekran gibi bir şey. Bana istatistiklerimi gösteriyor."

Jinchul'un yüzü aniden ciddileşti. Elindeki tableti masaya bıraktı ve Jinwoo'ya doğru bir adım attı. "Sistem mi dediniz? Nasıl bir sistem?"

"Bilmiyorum," dedi Jinwoo, hâlâ havadaki ekrana bakarak. "Seviyem, sınıfım, gücüm gösteriliyor. Ama... bunların hepsi sıfıra yakın."

Aslında hepsi sıfırdan da öteydi — gücü, çevikliği, dayanıklılığı, zekası, algısı, hepsi tek haneli sayılardı. Bir F seviye avcı için bile fazla düşüktü bu rakamlar. Ama Jinwoo bir şeyi fark etti; ekranın en altında küçük, parlayan bir yazı vardı:

**[Bu sistem, sahibinin sürekli gelişimi için tasarlanmıştır. Görevleri tamamlayarak seviye atlayabilir, yeni yetenekler kazanabilirsiniz.]**

Jinwoo'nun kalbi göğsünde deli gibi çarpıyordu. Bu neydi böyle? Bir oyun mu? Gerçek mi? Hayal mi görüyordu?

"Woo Jinchul-ssi," dedi yavaşça, gözlerini ekrandan ayırmadan. "Ben deli olmuyorum, değil mi?"

Jinchul'un yüzü gerginleşti. "Hayır. Aksine... eğer gerçekten bir şey görüyorsanız, bu son derece önemli olabilir. Daha önce hiç böyle bir vaka görmedim. Zindan sonrası mutasyon geçiren avcılar var ama sizinki gibi bir durum..."

Tam o sırada, sistem yeni bir bildirim gösterdi:

**[Günlük Görev: Temel Antrenman]**

**[Şınav: 100]**

**[Mekik: 100]**

**[Koşu: 10km]**

**[Ödül: Tamamlanmazsa ceza uygulanacaktır.]**

Jinwoo'nun yüzü bembeyaz oldu. "Ceza mı?"

"Ne dediniz?" Jinchul kaşlarını kaldırdı.

"Bana bir görev verdi," dedi Jinwoo, sesi titriyordu. "Eğer tamamlamazsam ceza varmış."

"Ne tür bir ceza olduğunu belirtiyor mu?"

Jinwoo başını salladı ama ekranda hiçbir açıklama yoktu. Sadece o soğuk, tehditkâr cümle asılı duruyordu havada. İçindeki his ona bunun ciddi bir uyarı olduğunu söylüyordu — sanki zindanda hissettiği o ölüm korkusunun küçük bir yankısıydı bu.

"Bunu şimdi test edemem," dedi Jinwoo kendi kendine. "Hastanedeyim, vücudum hâlâ iyileşiyor."

Ama içindeki merak, korkusundan daha ağır bastı. Yavaşça yatağından kalktı, Jinchul'un şaşkın bakışlarına aldırmadan ayağa kalktı.

"Sung Jinwoo-ssi, ne yapıyorsunuz? Doktor daha en az iki gün dinlenmeniz gerektiğini söyledi!"

"Bir şey denemem lazım," dedi Jinwoo. Yere bir şınav pozisyonu aldı, elleri hâlâ titriyordu ama gözlerinde daha önce hiç olmayan bir kararlılık vardı.

Bir. İki. Üç.

On şınavdan sonra kolları yanmaya başladı, ama garip bir şekilde — bu yanma, her zamankinden farklıydı. Sanki vücudu bu hareketi tanıyor, ona uyum sağlıyordu. Yirmi, otuz... Jinwoo'nun alnından ter damlaları düşmeye başladı ama bir şey onu durdurmuyordu, tam tersine, bir güç onu ileri itiyordu.

Elli şınavda kolları titremeye başladı, nefesi kesiliyordu. Jinchul, ona müdahale etmek için bir adım attı ama Jinwoo elini kaldırıp durdurdu.

"Bırakın... yapayım bunu."

Altmış, yetmiş, seksen...

Jinwoo'nun görüş alanı bulanıklaşıyordu, kolları neredeyse hiç hissetmiyordu artık. Ama içindeki o ses — sistemin verdiği görev tamamlanma yüzdesi gözünün önünde beliriyordu:

**[Şınav: 87/100]**

Doksan. Doksan beş. Jinwoo dişlerini sıktı, gözlerinden yaşlar süzülüyordu artık, acıdan mı yoksa başka bir şeyden mi olduğunu bilmiyordu.

Yüz.

**[Şınav görevi tamamlandı.]**

Jinwoo yere yığıldı, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. Kolları artık kendi kolları gibi hissetmiyordu, sanki her kası ayrı ayrı yanıyordu. Ama tuhaf bir şekilde, içinde bir tatmin duygusu vardı — daha önce hiç hissetmediği bir başarı hissi.

"Sung Jinwoo-ssi!" Jinchul yanına koştu, onu yerden kaldırmaya çalıştı. "Deli misiniz siz? Yeni ameliyat oldunuz, vücudunuz—"

"İyiyim," dedi Jinwoo, nefes nefese ama gülümsüyordu. Uzun zamandır ilk defa gerçek bir gülümsemeydi bu. "İyiyim, Jinchul-ssi. Gerçekten... iyiyim."

Sistem ekranı hâlâ önünde duruyordu, mekik ve koşu görevleri henüz tamamlanmamıştı ama Jinwoo artık korkmuyordu. İçinde yeni bir umut filizleniyordu — belki de, sadece belki, en zayıf avcı olmaktan kurtulmanın bir yolu vardı.

Jinchul, onu tekrar yatağa oturttu, yüzünde hem endişe hem de derin bir merak vardı. "Bana her şeyi anlatmalısınız, Sung Jinwoo-ssi. Bu... bu çok büyük bir şey olabilir."

Jinwoo, tavana bakarak derin bir nefes aldı. Dışarıda gün batımı başlamıştı, pencereden turuncu ışıklar odaya vuruyordu. Ama Jinwoo'nun gözü hâlâ o mavi ekrandaydı — kendi özel dünyasında, kimsenin göremediği bir pencere.

"Bir şans," diye fısıldadı kendi kendine. "Bana bir şans verildi."

Ve tam o anda, sistem son bir bildirim daha gösterdi, harfleri parlak bir şekilde yanıp sönerek:

**[Yeni yetenek kilidi açıldı: Envanter]**

Jinwoo'nun gözleri fal taşı gibi açıldı. Envanter mi? Bu ne demekti şimdi?

Odanın köşesindeki gölgeler biraz daha koyulaşmış gibiydi, sanki bir şeyler onu izliyordu. Ama Jinwoo bunu fark etmedi — çünkü zihni, önündeki yeni olasılıklarla doluydu artık. Artık sadece hayatta kalan bir F seviye avcı değildi.

Bir şey değişmişti. Ve bu değişimin nereye varacağını, ne Jinwoo ne de dünyada başka hiç kimse henüz tahmin edemiyordu.